ایســــــتــــاده ام … بگـــذار ســـرنوشـــت راهـــش را بـــرود … ! مـــن ، همیــن جا ، کنار قـــول هـایت ، درســــت روبــروی دوســـت داشتـــنت و در عمــــق نبـــودنت ، محـــــکم ایــستاده ام !!

نبودنت آزار می دهد مرا... حتی در مجازی ترین دنیای امروزی... “من”دلبسته ام به اسمی که میدانم می فهمد مرا من دلخوش کرده ام به دیدن نام تو با “نبودنت” این دلخوشی کودکانه را از من نگیر،،،،

این روزها که جرأت دیوانگی کم است ...بگذار باز هم به تو برگردم ...بگذار دست کم گاهی تو را به خواب ببینم ...بگذار در خیال تو باشم ...این روزها ...خیلی برای گریه دلم تنگ است ...